पत्रकारिता एक सानाे परिचय

-

टिप्पणियाँ

एक टिप्पणी भेजें

इस ब्लॉग से लोकप्रिय पोस्ट

एउटा चित्रमय शुरुवात

-
चित्र
त्यतिवेला म गुल्मीको एरिया सेक्रेटरीका रुपमा कार्यरत थिएँ । एकदिन पार्टीको कामकै शिलशिलामा पश्चिम गुल्मीको अर्खावाङ्ग जानुपर्ने भयो । त्यहाँ बिशेष क्षेत्रवाट स्कुलिङ्ग विभागमा कार्यरत ६ जना कमरेडहरु आउनुभएको रहेछ । रोल्पा, रुकुम, सल्यान, प्युठान, दांग, अर्घाखाँची, कपिलबस्तु र गुल्मी गरी आठ जिल्ला मिलाएर बिशेष क्षेत्र बनाइएको थियो ।  आधार इलाका र प्रचार इलाकालाई मिलाएर बनाइएको बिशेष क्षेत्रमा कार्यकर्ताहरुको राजनैतिक र बैचारिक स्तर बृद्धिका लागि सो क्षेत्रको राजनैतिक व्यूरोले प्रशिक्षण कार्यक्रम आयोजना गरेको थियो । सोही योजना अनुसार हामीलाई प्रशिक्षण दिनका लागि कामरेड विश्वास लगायतको क्षेत्रिय स्कुलिंग टिम गुल्मी आइपुगेको थियो ।  टिममा सल्यानका क.तिलक मल्ल क्षितिजको नेतृत्वमा प्युठानका क.वादलसिंह, दाङ्गका क.विश्वास, रुकुमका क.मुस्कान, रुकुमकै क.सौभाग्य र गुल्मीका क.मनोज गरी छ जना थिए । उहाँहरु खाना खान जान लाग्दा मैले सरसर्ती त्यो टोलीलाइ हेरेँ । मलाइ क. विश्वाससँग खास रुची लागिरहेको थियो । विश्वास भन्ने नामले मलाइ आकर्षित गरिरहेको थियो ।  त्यहाँ चिनाजानी ग...
बाँकी पढ्नुहोस् »
-
चित्र
सपनाहरुको बस्ती                                       आस्था केसी सपनाहरु बिस्कुन जस्तै छरपष्ट छरिएका छन् । बिपनाहरु भर्खरै प्रेम टुटेको प्रेमि जस्तै उदास उदास छन् । कुरुप आँधी जस्तो यो समय भुँवरी उडाएर हरपल हरपल लखेटिरहन्छ मलाई गन्तब्य बिर्सिएको यात्री जस्तै बेसहारा बनेर बिरानो बस्तीमा कुदिरहेछु।।। बिचारहरु कतै धुलाम्य भएका छन् । सहयात्रीहरु कतै छुटेका छन् मालचरीको बथानबाट छुटेको चरा झैं एक्लो एक्लो बत्तिदैछु अचेल । चट्यांग जस्तो यो समय बेला कुबेला बिजुली चम्काउँछ । मनको भित्री तह नै हल्लाउने गरी बादल निर्दयी गर्जना गर्छ ।। बाटो हराएको अलपत्र बटुवा जस्तै अनिर्णयको बन्दी बनेर दोबाटोमा उभिईरहेछु ।।। दौडाहामा छु तर गन्तब्य बिर्सिएको छु । यात्रामा छु तर लक्ष्य हराएको छु । संगातीहरु कहाँनेर छुटे कुन्नी बेफुर्सद छु पछाडी फर्किन । आफु संग आफै बेखबर बनेर हिंडिरहेछु र पनि उहिं नेरै त छु ।। अपराधी जस्तो यो समय म संग लुकामारी खेलीरहन्छ । रंगीन मेरा कुमारी रह...
बाँकी पढ्नुहोस् »

दाजुलाई पत्रको जवाफ: उद्वेलित आँसु थामिएन

-
चित्र
आदरणीय कुमार दाइ,  क्रान्तिकारी अभिवादन  आज २१ औं जनयुद्ध दिवस । जनयुद्धको शंखघोष भएको दिन । सत्ताको मूलधारबाट पाखा पारिएका गरीब, उत्पीडित, महिला, किसान, आदिवासी जनजाति, मधेसी, दलित र अरू धेरै जाति, वर्ग, क्षेत्रले आफ्नो मुक्तिको लागि जीवनमरणको लडाईंको श्रीगणेश गरेको दिन । तपार्इं लगायत मुक्तियुद्धका अथकित यात्रीहरूलाई जनयुद्ध दिवसको धेरै धेरै शुभकामना दिन चाहन्छु । तपार्इंले लेख्नुभएको पत्र पाएँ । एउटा उद्वेलनले भावुक बन्दै पत्र पढिसिध्याउँदासम्म आँखाबाट आँसु बगिरह्यो । पत्र पढेर सकेको केही बेरसम्म म चुपचाप रोइरहें । अनि केही बेरपछि उठें र तपाईंको पत्रको प्रतिउत्तर कसरी दिनेहोला भनेर सोच्न थालें । मेरो प्रिय दाजु, रुनु भनेको कुनै नराम्रो काम पक्कै होइन । म बरू नहाँसेर बाँच्न सकुँला । तर नरोएर बाँच्न सक्दिनँ ।  हामी बाँचिरहेको सामन्ती चिन्तनले ग्रस्त समाजले रुनुलाई नराम्रो अर्थमा चित्रित गरेको छ । तर दाइ, रुनु भनेको कमजोर हुनु होइन । मेरो हकमा त झन हुँदै होइन । जब रुन्छु, मभित्रको पीडा आँसु बनेर बाहिर निस्किन्छ । आफ्नो मन लागुन्जेल रुन्छु र आँसु पुछेर म आफूलाई एक...
बाँकी पढ्नुहोस् »